W szkole jednego z dużych miast Polski, w której „Archipelagu Skarbów” jest realizowany rok po roku do trenera podchodzi uczennica, która brała udział w programie rok wcześniej. Dziękuje trenerom za to, co dla niej wtedy zrobili. W tamtym okresie miała chłopaka, który ją wykorzystywał. Bardzo cierpiała. W trakcie programu pomyślała: „Dość tego!” Udała się po pomoc do dobrego psychologa. Uwolniła się od krzywdzącego ją chłopaka. Zaangażowała się też w wolontariat, a z nowym chłopakiem buduje związek na zupełnie innych zasadach. Z jej twarzy biła radość.
[[pomagam|Powrót na stronę główną.]] ==== Ratunek dla uzależnionej ====
Po realizacji programu w szkole zawodowej dla wyjątkowo trudnych uczniów, jedna z dziewcząt nawiązuje korespondencję elektroniczną z trenerką „Archipelagu Skarbów”. Zwierza się, że w trakcie programu odkryła, że tak naprawdę jest już na drodze do uzależnienia od alkoholu. Trenerka zachęca ją do podjęcia terapii i wskazuje właściwe miejsca. Dalej sprawy są już w ręku dziewczyny...
[[pomagam|Powrót na stronę główną.]] ==== Odzyskała nadzieję ====
Po „Archipelagu Skarbów” w jednym z wiejskich gimnazjów, uczennica opisała swoją trudną sytuację życiową w liście do trenera programu. W jej rodzinie ciągle są kłótnie. Czuje się niekochana przez rodziców i traktowana przez rodzeństwo jak czarna owca. Nie chce jej się żyć. Ma myśli samobójcze. Korespondencja z trenerem programu przeciąga się na kilka miesięcy. Dziewczyna jest podtrzymywana na duchu, a trener chwali jej stopniowe postępy w radzeniu sobie z sytuacją. W rezultacie uczennica odzyskuje nadzieję. Delikatnie rozbrajając jej opory trener kieruje ją do miejscowego psychologa po pomoc.
[[pomagam|Powrót na stronę główną.]] ==== „Archipelag Skarbów” pomocą w terapii ====
Po zakończeniu Archipelagu Skarbów w małym miasteczku na krańcu Polski, uczennica podchodzi do trenera i zwierza się, że była wykorzystywana seksualne przez dorosłego mężczyznę i jest obecnie w trakcie terapii, która pomaga jej poradzić sobie z tym zranieniem. Dziewczyna dziękuje za program i za to, z jaką wrażliwością poruszony jest temat piękna seksualności. Jest wdzięczna za wskazówki dla osób, które doświadczyły przemocy seksualnej. Stwierdza, że to bardzo jej pomogło i wzmocniło efekty terapii, na którą chodzi.
[[pomagam|Powrót na stronę główną.]] ==== Po „Archipelagu” wróciła do domu ====
Uczennica szkoły zawodowej wychowywana przez samotnego ojca wyprowadziła się samowolnie od niego i zamieszkała z dorosłym mężczyzną, który ją źle traktował. Ojciec nie zareagował na to. Po programie „Archipelag Skarbów” dziewczyna opowiedziała o swojej sytuacji trenerom programu. Za jej zgodą trenerzy przekazali sprawę pedagogowi szkolnemu. Wsparcie pedagoga doprowadziło do tego, że dziewczyna podjęła decyzję o powrocie do domu.
[[pomagam|Powrót na stronę główną.]] ==== Zrozumiały, że czekanie z seksem jest możliwe ====
Po zakończeniu programu grupa trzech dziewcząt dzieli się z trenerem „Archipelagu Skarbów” korzyściami, które wyniosły z programu. Widać, że już wcześniej słyszały (prawdopodobnie w domu), że z seksem warto poczekać do ślubu, ale nie były do tego przekonane. Podczas programu trenerzy dzielili się z młodzieżą swoim podejściem do życia. Dziewczęta były bardzo za to wdzięczne, bo dzięki temu po raz pierwszy w życiu usłyszały żywych, radosnych ludzi, którzy mówią o pięknie seksualności, a jednocześnie żyją w zgodzie z zasadą czekania seksem i im się to udaje. Były poruszone relacją męża i żony, którzy mówili o korzyściach czekania z seksem dla ich małżeńskiego życia.
[[pomagam|Powrót na stronę główną.]]